Drewno, materiał, z którego wykonuje się w Polsce większość konstrukcji dachów,
ma duże walory estetyczne, jest łatwo dostępne i łatwe w obróbce. Niestety jest także łatwopalne. Według nowej europejskiej klasyfikacji ogniowej drewno nie zabezpieczone ma klasę ogniową D, to znaczy, że może mieć „istotny udział w pożarze”. Jednak przy użyciu nowoczesnych i tradycyjnych technik można poprawić odporność ogniową więźby.
Najczęściej stosowane metody zabezpieczania konstrukcji drewnianych, w tym więźby przed ogniem to impregnacja i wykończenie poddasza płytami gipsowo-kartonowymi. Niekiedy w celu podniesienia odporności ogniowej drewniane elementy konstrukcyjne poddaje się starannej obróbce.
Impregnacja
Konstrukcje drewniane chroni się przed ogniem poprzez impregnację preparatami, takimi jak Ogniochron i Fobos. Wszystkie one są substancjami wymywalnymi przez wodę, można
więc impregnować nimi jedynie materiał nie narażony na jej działanie. Więźbę powinno się nasycić (poprzez smarowanie lub natrysk) tymi preparatami dopiero po ułożeniu pokrycia, gdy nie zagraża jej już deszcz. Impregnacja jest jednak kosztowna i pracochłonna. By osiągnąć zadowalający efekt (drugi stopień niepalności – materiały trudno zapalne), na więźbę powinno się nałożyć kilka warstw impregnatu. Nie trzeba dodawać, że każda kolejna warstwa to dodatkowe koszty, czas i praca. Bardziej skuteczna jest impregnacja przez długotrwałą kąpiel. Ponieważ jednak wszystkie preparaty ogniochronne są wymywalne przez wodę, po takim zabiegu materiał należy chronić przed działaniem czynników atmosferycznych: po zbudowaniu więźby niezwłocznie przykryć ją folią, a najlepiej pokryciem. Mimo tego, że impregnacja środkiem ogniochronnym nie jest jedynym i najlepszym sposobem ochrony więźby przed ogniem, inspektorzy Państwowej Straży Pożarnej z reguły wymagają potwierdzenia, że środek taki zastosowano. Bez tego odmawiają dopuszczenia budynku do użytkowania.
Wykończenie
Najpewniejszym zabezpieczeniem drewnianej konstrukcji dachu jest sucha zabudowa poddasza, czyli wykończenie ścian i sufitu płytami gipsowo-kartonowymi. Płyty g-k określa się jako niepalne (wg nowej europejskiej klasyfikacji ogniowej mają klasę ogniową A2 – materiały niepalne). Jeżeli poddasze jest wykończone płytami gipsowo-kartonowymi o grubości minimum 12,5 mm impregnacja ogniochronna konstrukcji nie jest konieczna. Trzeba jednak pamiętać, że zabezpieczenie takie jest wystarczające jedynie, gdy płyty:
- mają aprobatę techniczną Instytutu Techniki Budowlanej
- spełniają wymagania klasy odporności ogniowej F minimum 0,5 h
- obok ścian i sufitu poddasza są nimi wyłożone słupy, podciągi i wnęki okienne
- są ułożone także w miejscach gdzie planowana jest boazeria.
Obok płyt zwykłych (o symbolu GKB) na rynku są dostępne także płyty ogniochronne (GKF), z rdzeniem z włókna szklanego. Stosuje się je na poddaszach i jako dodatkowe zabezpieczenie przeciwpożarowe ścian, sufitów, słupów i dźwigarów. Można je poznać po wyglądzie – są szare i mają czerwone napisy. Stosuje się je w pomieszczeniach o wilgotności do 70%, przy wyższej wilgotności używa się płyt wodoodpornych o podwyższonej odporności na działanie ognia (GKFI, zielony karton z czerwonymi napisami).
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)