Dekarskie obróbki blacharskie to szczególna izolacja dachu przed niszczącym działaniem wód opadowych. Stałe zalewanie ścian szczytowych budynku przy źle wykonanych obróbkach oraz przecieki w wyniku nieszczelności na złączach obróbek powodują zawilgocenie murów i stropów.
Spływająca woda wnika w zakamarki i szczeliny, jakie napotka na swej drodze i sprawia,
że zalewane mury nigdy nie wyschną. Wilgoć sprzyja zagrzybieniu i zniszczeniu konstrukcji murów, utracie ich własności termoizolacyjnych, a w warunkach jesienno - zimowych (cykle zamarzania
i odmarzania) dodatkowo powoduje przemarzanie i rozsadzanie konstrukcji.
Wyeliminowanie ryzyka stałego zawilgocenia należy do zadań projektanta, dekarza i blacharza. Muszą oni przewidzieć wszelkie konsekwencje braku, lub złego wykonania obróbek. Warto pamiętać, że szkody wynikające z braku obróbek są często mniejsze w porównaniu z tymi, jakie mogą być skutkiem złych obróbek – dostająca się pod taką obróbkę woda ma utrudnione parowanie, a więc dłużej zalega. Prace przygotowawcze (wycięcie blach, zagięcie rąbków itp.) muszą być wykonane solidnie. Blachy łączy się ze sobą na zakłady (czyli na rąbki, zwoje i listwy), na wkręty, nity oraz za pomocą lutowania i spawania. Przy obróbkach najczęściej stosuje się różne formy zakładów (rys. a, b, c, d), połączone z technikami lutowania. Każdy element musi być idealnie dopasowany. Miejsce usytuowania obróbki wymaga szczegółowych pomiarów. Na ich podstawie w warsztacie wykonuje się poszczególne elementy, które później dostarcza się na budowę i instaluje na dachu. Dla poprawnego wymierzenia elementu, dach powinien być przynajmniej ołatowany – wtedy pozycję obróbki w pokryciu można określić przy pomocy kilku dachówek. Ważny jest każdy styk, przez który woda może przedostawać się w głąb struktury dachu (np. przejścia antenowe).
Obróbki okapów
Zadaniem okapu jest ochrona ścian przed zalewaniem wodą opadową, która powinna spływać po jego odpowiednio zagiętej krawędzi (fot. 1). Zakończeniem okapu dachu jest blacha okapowa lub
w
ysunięte pokrycie, tzw. pasy nadrynnowe i podrynnowe, zabezpieczane blachą uformowaną w kształcie litery „L”. Dolna krawędź ma kształt kapinosa (ukośne i wyżłobione podcięcie, po którym spływająca woda odrywa się i nie zalewa ściany). Sposób wykończenia okapów zależy od rodzaju pokrycia dachowego i kształtu rynien. Najprostsze rozwiązanie obróbki to pas blachy z wyrobionym na krawędzi kapinosem, przymocowany równolegle do krawędzi okapu. Przy okapach balkonów pas blachy z wywiniętym kapinosem mocuje się do płyty balkonowej, na pas zachodzi gładź lub wykładzina balkonu. Zazwyczaj wykończeniem okapu jest również rynna, która zbiera wodę spływającą z połaci i odprowadza ją do rur spustowych.
Najczęściej spotyka się obróbki okapów z rynnami podwieszanymi oraz z rynnami leżącymi.
Dachy z rynną podwieszoną. Przygotowanie blachy okapowej polega na zagięciu na brzegach równoległych i prostopadłych do linii okapu czterech rąbków leżących lub trzech rąbków leżących wzdłuż górnej krawędzi poziomej i dwóch pionowych. Czwartą krawędź profiluje się tak, aby uzyskać kapinos.
Dachy z rynną leżącą. Rynna leżąca powstaje przez wygięcie brzegów arkuszy blach układanych długością w kierunku lekko ukośnym do okapu. Pas okapowy nie jest łączony z pokryciem połaci, lecz przybijany gwoździami do podkładu. Pod rynną układa się trapezowy pas blachy okapowej zakończonej kapinosem.
Komentarze (0)