Na wielu użytkowych poddaszach płyty gipsowo-kartonowe, z których wykonane są sufity i ściany skośne, żółkną lub pleśnieją po pewnym czasie użytkowania budynku. Jest to wynikiem okresowych wzrostów wilgotności, nawet w wentylowanych pomieszczeniach.
W ciągu wielu lat doświadczeń okazało się, że nawet w pomieszczeniach prawidłowo wentylowanych na poddaszu, powstają tymczasowe wzrosty wilgotności, które powodują w płytach gipsowych nadmierne zawilgocenia. Wynika to ze specyfiki działania pary wodnej, która przemieszcza się zawsze ku górze razem z ciepłym powietrzem. Natomiast gips potrafi gromadzić i przekazywać wilgoć z otoczenia - jest „zbiornikiem retencyjnym", pochłania nadmiar wilgoci po to, aby oddać ją gdy robi się zbyt sucho. Jednak gdy w pomieszczeniach zbyt często jest duża wilgotność i gips nie może się osuszyć, część wilgoci osadza się miedzy płytami a paroizolacją. Wówczas zaczynają się negatywne procesy wynikające z nadmiaru wilgoci.
Jak zapobiegać?
Nowatorskim rozwiązaniem przedstawionego problemu jest regulator pary. Jest to nowy rodzaj paroizolacji, który charakteryzuje się większą paroprzepuszczalnością niż popularne folie polietylenowe. Jedną z warstw regulatora jest włóknina absorbująca wilgoć, wspomagająca działanie antykondensacyjne.
Właściwości regulatora pary:
- przeciwdziała powstawaniu skupisk pary wodnej i wilgoci za płytami gipsowo-kartonowymi;
- ułatwia montaż termoizolacji (przy dwóch warstwach) w przestrzeni utworzonej przez listwy montażowe płyt gipsowo-kartonowych;
- umożliwia przenikanie pary wodnej do środka pomieszczeń w okresie letnim i w ten sposób przyspiesza wysychanie termoizolacji dachu.
W Polsce obowiązuje norma (PN-91-B/02020 ) określająca dla dachu współczynnik przenikania ciepła U (dawniej k) mniejszy od 0,30 W/(m²·K). Aby osiągnąć taką izolacyjność dachu trzeba ułożyć między krokwiami (na poddaszu użytkowym) 20-25 cm termoizolacji. Ten wymiar ma decydujący wpływ na konstrukcję dachu przeciętnego domu jednorodzinnego o poddaszu mieszkalnym. Wełnę wkłada się między krokwie, które ze względów konstrukcyjnych nie muszą być tak grube jak niezbędna wysokość wełny. Z tego powodu powstają nowe problemy: jak pogrubić warstwę termoizolacji do wymaganych wymiarów, skoro maksymalna wysokość powszechnie dostępnych belek drewnianych wynosi maksymalnie 18 cm? Praktycznie, wyższe belki można uzyskać jedynie w wersji klejonej lub zbijanej. Z tego powodu konieczne jest „dobijanie" do konstrukcji różnych belek lub listew, których wymiary uzupełniają wymaganą wysokość termoizolacji. Jednak sposób zamontowania tych dodatkowych elementów nie jest obojętny dla funkcjonowania całego dachu, który musi spełniać wiele warunków.
Prawidłowe i długotrwałe działanie termoizolacji wymaga zastosowania osłony dachu przed skutkami przenikania i skraplania się w niej pary wodnej. Dlatego dach powinien być wentylowany i osłaniany przed napływem pary wodnej z wnętrza budynku. Z tego powodu ważne jest w którym miejscu i na jakim etapie budowy umieścimy paroizolację, jaki jej rodzaj wybierzemy i jak zamontujemy płyty gipsowo-kartonowe (lub inne materiały wykończeniowe) na konstrukcji. Najlepszym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie układu dwóch materiałów osłonowych (rys.1): membrany dachowej na stronie zewnętrznej jako warstwę wstępnego krycia i regulatora pary na wewnętrznej stronie termoizolacji.
Wtedy maksymalnie wykorzystujemy wysokość krokwi do wypełnienia jej termoizolacją oraz upraszczamy konstrukcję więźby dzięki możliwości ułożenia regulatora między warstwami termoizolacji. Przy takim układzie dla drugiej warstwy termoizolacji jako uzupełnienie wysokości może służyć metalowy ruszt stosowany pod płyty gipsowo-kartonowe. Rozwiązanie to upraszcza konstrukcję więźby i spełnia wszystkie warunki dotyczące osłony termoizolacji.
Inne rozwiązania mają wiele wad, na przykład nadbijanie belek wzdłuż krokwi dodatkowo je obciąża i powoduje powstawanie mostków cieplnych wzdłuż stykającego się drewna. Zaś zastosowanie typowej paroizolacji polietylenowej (opóźniacza pary) na spodzie termoizolacji zmusza do utrzymania dystansu między płytą gipsowo-kartonową a paroizolacją, co zwiększa (ok. 2 cm) grubość dachu i powoduje wzrost liczby użytych materiałów oraz kosztów robocizny (rys.2).
Zaprojektowanie dachu z membraną i regulatorem pary wymaga konsekwentnego zastosowania wpisanych w projekt materiałów. Zamiana droższego regulatora na zwykłą, tańszą paroizolację polietylenową w trakcie budowy i zamontowanie jej według schematu z użyciem regulatora, spowoduje powstanie poważnego błędu prowadzącego do zawilgocenia tej części wełny, która znajduje się między paroizolacją a płytą g-k.
Kolejnym argumentem przemawiającym za stosowaniem regulatora jest to, że w dachach stromych stosowanie barier parowych nie eliminuje powstawania zawilgocenia konstrukcji i termoizolacji. Wynika to z liczby materiałów stosowanych w tego typu konstrukcjach, z których duża część charakteryzuje się własnościami umożliwiającymi kapilarne podciąganie wody. Każde połączenie tych materiałów zwiększa przenikanie pary wodnej. Przeprowadzone badania wilgotności drewna i termoizolacji potwierdzają, że stosowanie paroizolacji o dużym oporze dyfuzyjnym jest nie celowe w konstrukcjach dachów stromych. Dlatego coraz częściej jako materiały ograniczające dostęp pary wodnej od strony poddasza stosuje się regulatory pary. Uzasadnia to również zjawisko odwrotnego przenikania pary, występujące gdy w pomieszczeniach poddasza jest bardzo suche powietrze i para wodna może przejść z termoizolacji do płyt gipsowych a potem do powietrza w pomieszczeniach. Tylko zamontowanie regulatora umożliwia taki efekt. Takie działanie jest bardzo korzystne, ponieważ umożliwia wysychanie termoizolacji i całej konstrukcji dzięki przepływowi pary do wnętrza (jest to odwrotny kierunek przenikania).
W ofercie firmy Marma Polskie Folie są dwa rodzaje regulatorów : MPF 110 i MPF 140 z warstwą wzmacniającą. Takie wzmocnienie potrzebne jest w sytuacji gdy wełna mineralna lub szklana leżą na regulatorze, który stanowi dla nich materiał nośny a układ warstw w konstrukcji dachu przewiduje znaczny odstęp od płyty gipsowo-kartonowej. Szczelina ta wymusza zastosowanie mocniejszych odmian paroizolacji, które zapobiegają wybrzuszaniu się płyt gipsowo-kartonowych po dłuższym okresie eksploatacji.
Wybrzuszanie jest spowodowane obciążeniem paroizolacji, termoizolacją i siłami wywołanymi wiatrem. Silny wiatr może powodować falowanie wszystkich trzech warstw izolacyjnych. Zjawisko to w długiej eksploatacji dachu, obniża trwałość membrany i skraca czas jej prawidłowego działania. Mocna warstwa paroizolacyjna zapobiega opisanym sytuacjom.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)