Sposób na sprawdzanie szczelności dachu płaskiego to próba wodna.
Stosując próbę wodną nie jesteśmy jednak w stanie wykryć miejsc, które w czasie badań charakteryzują się małą nieszczelnością. Ponadto metoda ta nie może być stosowana na dachach, których konstrukcja (nośność) jest zbyt słaba, aby przenieść dodatkowe obciążenia wody. Nie możemy jej stosować także wtedy, gdy dach nie ma ścian attykowych (bocznych). Dodatkowe trudności w jej stosowaniu występują wtedy, gdy dach pokryty jest nawierzchnią ze żwirem, płytkami chodnikowymi lub zielenią. Dlatego też w ostatnich latach do wykrywania nieszczelności hydroizolacji dachów płaskich coraz częściej są stosowane metody nieniszczące: termowizyjna, neutronowa, elektryczna i dymowa.
Metoda termograficzna
Od lat do określania zawartości wilgoci w pokryciach papowych dachów płaskich wykorzystuje się detekcję promieniowania podczerwonego za pomocą kamer termograficznych. W wyniku tych badań uzyskuje się termogramy - graficzną rejestracje rozkładu temperatur na powierzchni pokryć dachowych. Termografię pokryć należy wykonywać w nocy, przy czystych i suchych powierzchniach dachów, gdy prędkość wiatru nie przekracza 0,7 m/s. Badania termograficzne można wykonywać dwiema metodami. Pierwsza metoda polega na wykorzystaniu zjawiska nagrzewania się pokrycia dachowego w czasie słonecznego dnia, a następnie wykonania w nocy obrazowania termalnego. Po zachodzie słońca dach zaczyna szybko stygnąć w miejscach suchego pokrycia, podczas gdy stygnięcie obszarów zawilgoconych następuje znacznie wolniej. Różnice w ostyganiu pokrycia powodują różnice temperatury powierzchni pokrycia, które są dobrze widoczne na termogramach. Druga metoda jest stosowana przy braku nasłonecznienia i jest ona oparta na utracie ciepła z ogrzewanego budynku. Wilgotne obszary pokrycia dachu mają mniejszy opór cieplny niż obszary suche. Różnica temperatury między wnętrzem i otoczeniem budynku powinna wynosić minimum 10 stC. Powoduje ona przepływ ciepła o większym strumieniu w obszarach zawilgoconych i mniejszym - w obszarach suchego pokrycia dachowego.
- Zalety - zastosowanie termografii umożliwia wykrycie w krótkim czasie zawilgoconych obszarów. Możliwe jest określenie lokalizacji także małych obszarów zawilgocenia. Dużą zaletą jest możliwość rejestracji (zapisu obszaru) na taśmie video lub cyfrowo i porównywanie obrazów termograficznych wykonanych w różnych terminach i warunkach.
- Wady - wadami tej metody są stosunkowo wysokie koszty badania (kilka/kilkanaście tysięcy złotych), wrażliwość na czynniki pogodowe (deszcz, wiatr), brak stosowania w tzw. dachów odwróconych i balastowych, brak możliwości określenia wartości wilgotności izolacji.
Metoda neutronowa
Metoda ta polega na wykrywaniu miejsc, w których występuje podwyższona koncentracja atomów wodoru zawartych w wodzie. Urządzenie pomiarowe zawiera słabe źródło izotopowe - promieniowania neutronów. Emitowane neutrony w miejscu zderzenia z atomami wodoru są spowalniane, odbijają się i wracają do licznika. Zasada pomiaru polega na określeniu różnicy ilości emitowanych i odbitych neutronów. Jeżeli izolacja jest sucha, tylko nieliczne z wyemitowanych neutronów powracają do licznika, gdyż nie natrafiają na swej drodze na atomy wodoru. Jeżeli izolacja jest zawilgocona, więcej odbitych neutronów wraca do licznika.
Sposób wykonywania pomiarów w tej metodzie polega na podziale badanej powierzchni dachu na siatkę kwadratów o wymiarach boków 1,5 ÷ 4 m. Pomiary wykonuje się w wierzchołkach czworokątów (kwadratów) siatki. Strumień neutronów emitowany przez sondę bada powierzchnie 0,4 ÷ 0,5 mkw na głębokość 8 ÷ 25 cm, zależnie od rodzaju i gęstości sondowanych materiałów.
Po wstępnych badaniach sondażowych wykonuje się mapę wilgotności izolacji, określającej strefy wilgotne i suche. W strefach zawilgoconych wykonuje się dodatkowe pomiary stosując zagęszczoną siatkę punktów pomiarowych. Metoda ta jest opłacalna przy dachach o powierzchni ponad 200 mkw.
- Zalety - metoda jest łatwa w użyciu i może być stosowana zarówno w dzień, jak i w nocy. Istnieje możliwość wykonywania pomiarów niemal w każdych warunkach pogodowych - za wyjątkiem opadów deszczu, śniegu i oblodzenia dachu. Metoda ta umożliwia lokalizację nieszczelności pokryć dachowych także z EPDM.
- Wady - badania tą metodą wymagają takiej samej ilości czasu na ocenę szczelności dachu szczelnego i wadliwego. Ze względu na przyjętą wielkość siatki pomiarowej istnieje niebezpieczeństwo nie wykrycia małych obszarów nieszczelności, ze względu na punktowe wykonywanie pomiarów. Badania tą metodą mogą być wykonywane tylko przez specjalistyczne firmy, samo zaś wykonywanie pomiarów i opracowanie ich wyników jest czasochłonne.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)