Wszelkie analizy kosztów ogrzewania budynków wykazują jednoznacznie, że warto solidnie ocieplać jego wszystkie przegrody, tym bardziej że nie unikniemy zapowiadanego wzrostu cen paliw do ogrzewania domu.
Rozsądek podpowiada, aby domy jednorodzinne, gdzie straty ciepła przez połacie i strop nad poddaszem wynoszą ok. 25% wszystkich strat, ocieplać energooszczędnie.
Jaki materiał wybrać?
Do wykonania ocieplenia poddasza użytkowego powinno się stosować materiały pewne i sprawdzone, tzn. stanowiące dodatkowe zabezpieczenie przed ogniem, poprawiające akustykę pomieszczeń, zapewniające dobry mikroklimat wnętrz (paroprzepuszczalne), trudno zwilżalne i bezpieczne dla zdrowia. Właśnie takie są wyroby ze skalnej wełny mineralnej.
Dwa poprawne rozwiązania
Układ materiałów stosowanych w połaci dachowej różnicuje je ze względu na sposób odprowadzenia pary wodnej wytworzonej przez mieszkańców i przenikającej z pomieszczeń poddasza na zewnątrz. Mamy więc dwa rozwiązania: poddasze typu nieszczelnego i szczelnego dla pary wodnej.
Połać dachowa typu nieszczelnego dla pary wodnej - przy stosowaniu na krokwiach wiatroizolacji jako membrany o wysokiej paroprzepuszczalności (> 600-800 g/m²/dobę). Para wodna napływająca z pomieszczeń suchych poddasza zostaje wyprowadzona przez paroprzepuszczalne warstwy połaci do szczeliny wentylacyjnej o grubości 2-3 cm między wiatroizolacją (membraną) a pokryciem dachowym ułożonym na łatach i kontrłatach, a stąd – przez otwory wywiewne w kalenicy do atmosfery. Wówczas na ułożenie pierwszej warstwy ocieplenia można wykorzystać całą wysokość przekroju krokwi, a ocieplenie może stykać się z wiatroizolacją. Ze względu na możliwe niedokładności drewnianej więźby dachowej zaleca się jednak, aby ocieplenie miało grubość o 1-2 cm mniejszą niż wysokość krokwi.
Połać dachowa typu szczelnego dla pary wodnej – przy stosowaniu na krokwiach pełnego deskowania z papą albo wiatroizolacji w postaci folii wstępnego krycia (FWK) o niskiej paroprzepuszczalności (< 600 g/m²/dobę). Należy zawsze pamiętać o szczelinie wentylacyjnej o grubości 3-6 cm, pozostawionej pod deskowaniem pełnym lub folią wstępnego krycia, a nad ociepleniem. Drożna szczelina zapewni wentylację połaci i odprowadzenie nadmiaru wilgoci z pomieszczeń poddasza, dlatego też należy zrobić wloty powietrza do szczeliny (okap dachu, podbitka) i wyloty (kalenica, kratki wentylacyjne w ścianach szczytowych). Na ułożenie pierwszej warstwy ocieplenia można wykorzystać wysokość krokwi pomniejszoną o grubość szczeliny wentylacyjnej.
Ocieplenie przestrzeni między krokwiami to za mało, aby uzyskać energooszczędne poddasze. Dlatego też stosuje się drugą warstwę ocieplenia układaną pod krokwiami, między elementami rusztu stalowego (np. z profili typu U). Do rusztu przykręca się płyty gipsowo-kartonowe – w pomieszczeniach suchych bez użycia folii paroizolacyjnej. W pomieszczeniach wilgotnych na poddaszu (np. kuchnia, łazienka, WC) dodatkową warstwą jest folia paroizolacyjna, przyklejana taśmą dwustronną do stalowego rusztu lub mocowana zszywkami do rusztu drewnianego. Należy pamiętać o wykonaniu 10-centymetrowych zakładów folii paroizolacyjnej i sklejeniu ich taśmą. Para wodna z takich pomieszczeń odprowadzana jest dzięki cyrkulacji powietrza i sprawnej wentylacji grawitacyjnej pomieszczeń poddasza (wlot powietrza przez rozszczelnione okno pokoju czy kratkę wentylacyjną w drzwiach, wylot pionem wentylacyjnym).
Dokładność montażu
Ocieplenie na poddaszu można układać o każdej porze roku. Szczególną uwagę należy poświęcić wszelkim narożnikom i załamaniom dachu oraz połączeniom ścian ze skosami połaciowymi dachu. Ocieplenie połaci poddasza powinno być przede wszystkim „ciągłe” – w sposób ciągły powinno łączyć się z ociepleniem ścian (styk przy murłacie) i stropu poddasza. Dokładność montażu – szczelność na stykach płyt – uzyskuje się przez dociskanie płyt do siebie, wykorzystując sprężystość wełny mineralnej. W ten sposób eliminuje się mostki termiczne na stykach płyt.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)