Standardem w budownictwie stało się wykańczanie poddaszy przeznaczonych na pomieszczenia mieszkalne i użytkowe płytami gipsowo-kartonowymi.
Na pytanie jak prawidłowo wykończyć poddasze w systemie suchej zabudowy, odpowiada Tadeusz Kucharski z firmy Rigips.
Ściany działowe oraz okładziny ścienne ścian szczytowych oraz kolankowych poddasza wykonuje się zwykle w systemie suchej zabudowy, czyli z zastosowaniem płyt g-k. Czasami jednak inwestorzy obawiają się stosowania systemów suchej zabudowy ze względu na możliwość pęknięcia spoin pomiędzy płytami. Tak jednak się nie stanie, pod warunkiem przestrzegania podstawowych zasad technologicznych.
Montaż systemów w określonych warunkach wilgotnościowych
Zbyt duża wilgotność w pomieszczeniach, w których montuje się, a później eksploatuje suchą zabudowę jest bardzo ważnym czynnikiem mogącym powodować pęknięcia skurczowe podczas wysychania. Do prac montażowych należy więc przystępować, gdy wszystkie „mokre” roboty budowlane zostały zakończone i obiekt zdążył wyschnąć. W nowych budynkach może to trwać nawet kilka miesięcy. Podczas eksploatacji budynku wilgotność nie może przekraczać 70%, a temperatura powinna utrzymywać się w zakresie od +5 do +50°C.
Jeśli w danym pomieszczeniu zastosowano dodatkowo tynki gipsowe, powinny one schnąć minimum 2 tygodnie w warunkach naturalnych, z równoczesnym umiarkowanym wietrzeniem pomieszczenia, ale bez nadmiernych przeciągów.
Przestrzeganie wymagań montażu
Wśród przyczyn pękania połączeń płyt g-k wymienia się m.in. niewłaściwy montaż konstrukcji nośnej płyt, zbyt duże rozstawy profili, użycie nieodpowiedniej technologii szpachlowania lub materiałów. Obudowy poddaszy z płyt gipsowo-kartonowych są nienośnymi elementami budynku, a więc nie mogą podlegać zbyt dużym obciążeniom występującym podczas eksploatacji, spowodowanym np. ugięciami i drganiami stropów. Jeżeli więc w celu wzmocnienia konstrukcji, np. ścianki działowej na poddaszu, skręcamy ze sobą profile, przykręcamy płyty do profili mocowanych do stropów (poziomych) lub profile pionowe przytniemy dokładnie na wymiar (wysokość pomieszczenia) bez pozostawienia luzu między końcem profilu słupkowego a górnym profilem poziomym, uzyskamy efekt odwrotny od zamierzonego. Naprężenia, które będą się przenosiły z pracującej pod wpływem obciążenia wiatrem konstrukcji dachu na naszą ściankę będą powodowały pęknięcia pomiędzy płytami.
Wymaganą sztywność i wytrzymałość konstrukcji zapewnia odpowiedni dobór przekrojów profili i grubości płytowania, a nie dodatkowe wzmocnienia. Dodatkowo rozstaw profili nośnych, do których przykręca się płyty warunkuje sztywność połączeń, a przecież im połączenia sztywniejsze, tym mniejsze ryzyko pęknięć.
Właściwe materiały i technologie do szpachlowania
Zastosowanie nieodpowiednich mas jest podstawowym czynnikiem mającym wpływ na skłonność do pękania spoin pomiędzy płytami. Na rynku dostępnych jest mnóstwo gipsów i wszystkie wyglądają podobnie: biały lub lekko szary proszek, który po zmieszaniu z wodą twardnieje. Jednak gipsy te, a raczej mieszanki różnią się nie tylko nazwą i ceną, ale przede wszystkim zawartością dodatków uszlachetniających i modyfikujących ich własności, takich jak: przyczepność do określonego podłoża, wytrzymałość, elastyczność, czas wiązania, twardość i ścieralność. To dzięki tym dodatkom gips nabiera cech użytkowych jako masa szpachlowa, klej gipsowy, gładź do ścian, tynk gipsowy itd.
Gwarancją najlepszego rezultatu jest użycie materiałów wchodzących w skład kompletnego systemu. W przypadku np. firmy Rigips zaleca się używać masy szpachlowej Rigips Vario przeznaczonej do konstrukcyjnego szpachlowania połączeń między płytami g-k oraz masy Pro Fin MIX przeznaczonej do szpachlowania finiszowego, aby nadać idealną estetykę.
Technologia użycia mas szpachlowych jest również bardzo istotna. Dostępne na rynku płyty g-k różnych producentów różnią się oprócz innych parametrów rodzajem spłaszczenia na dłuższych bokach, czyli tzw. krawędzią. Geometria krawędzi warunkuje zastosowanie odpowiedniej technologii szpachlowania. Dostępne są płyty z krawędzią „PRO” - krawędź ta pozwoliła na wyeliminowanie wady powszechnie dotąd stosowanej krawędzi spłaszczonej (zaokrąglonej KPOS) związanej z jej niską wytrzymałością przy wykonywaniu zbrojenia w postaci siatki samoprzylepnej. Zastosowanie taśmy zbrojącej spoinę jest niezbędne z uwagi na niewielką wytrzymałość gipsu na rozciąganie. Krawędź typu PRO umożliwia stosowanie wszystkich dostępnych na rynku rodzajów zbrojenia, gwarantując w połączeniu z masą szpachlową Vario najwyższą wytrzymałość spoiny.
Komentarze (0)