Od dnia wejścia Polski do Unii Europejskiej kominy powinny być znakowane symbolem „CE”. Co on oznacza? Jakie są zasady znakowania wyrobów kominowych, jakie wymagania i normy muszą spełniać, aby mogły być sygnowane tym znakiem?
Gdy spotkamy się z wyrobem kominowym z oznakowaniem „CE”, oznacza to, że wyrób został przebadany przez europejskie laboratorium, a wyniki badań są zgodne z parametrami deklarowanymi przez producenta. Producent ma także profesjonalnie zorganizowany system produkcji nadzorowany w sposób ciągły przez zaakceptowane w Unii jednostki zewnętrzne. Oznakowanie „CE” oznacza, że wyrób spełnia wymagania podstawowych dla kominów norm zharmonizowanych.
Znakowanie elementów kominowych
Producent przekazując odbiorcy wyroby, deklaruje ich określone parametry techniczne oraz warunki stosowania. Deklaracja ta zamieszczana jest na każdym elemencie kominowym, w postaci znormalizowanego kodu. Można z niego wyczytać wszystkie przydatne informacje o wyrobie.
Przykład:
CE PN 1856-1 T450 N1 W Vm L50050 G100
Numer normy (PN EN 1856-1). Obecnie dwie normy mają harmonizację europejską: PN–EN 1856-1:2004 oraz PN-EN 1856-2:2005 i tylko te normy powinny być przywoływane w oznaczeniach elementów znakowanych „CE”. W praktyce możemy spotkać się z oznaczeniem normy EN-PN 1443, lecz nie jest to norma zharmonizowana, więc wyrób wyprodukowany według niej, nie ma oznaczenia „CE”, może natomiast mieć znakowanie krajowym znakiem budowlanym „B”.
Maksymalna temperatura (T 450). Producent dla tego wyrobu deklaruje, iż może on być eksploatowany w sposób ciągły przy temperaturach spalin do 450°C. W trakcie obowiązkowych badań produktu w akredytowanym laboratorium sprawdzona została odporność elementów komina na temperaturę o 100°C wyższą od deklarowanej przez producenta. W trakcie badań sprawdzona została szczelność komina, a także skontrolowane zostały odkształcenia termiczne elementów.
Klasa szczelności (N1). Litery określają rodzaj pracy, a cyfry klasę szczelności. Klasa „N” oznacza kominy podciśnieniowe badane przy nadciśnieniu 20 lub 40 Pa. Klasą „P” znakowane są kominy nadciśnieniowe badane przy nadciśnieniu 200 Pa, a „H” oznacza kominy wysokociśnieniowe (np. instalacje spalinowe dla silników diesla) sprawdzane przy nadciśnieniu 5000 Pa. Czyli N1 oznacza, że elementy kominowe były sprawdzane przy nadciśnieniu 40 Pa i przeciek (nieszczelność) jest nie większy niż 2,0 l/(s•m2).
Odporność na kondensat (W). Literą „W” znaczone są elementy przystosowane do pracy w stanie mokrym, tj. odporne na działanie kondensatu występujące przy skropleniu spalin. Literą „D” znakowane są elementy, które pracują jedynie w stanie suchym i na kondensat nie są odporne.
Odporność na korozję (Vm). Możemy się spotkać z oznaczeniami V1, V2, V3 i Vm. Oznaczenia V1-V3 świadczą, że producent stosował materiały hutnicze, co do których nie została wydana deklaracja (atest) hutniczy i sam sprawdzał odporność na korozję użytych materiałów. Vm oznacza, że producent przyjął deklarację (atest) huty, określając w dalszej części kodu rodzaj materiału i jego grubość.
Specyfikacja materiałowa (L50050). Przyjmując deklarację Vm odporności na korozję producent oznacza, zgodnie z tabelami określonymi w normie, rodzaj materiału. Symbole: L10, L11, L13 oznaczają elementy wykonane ze stopów aluminium, L20 to stal w gat. 1.4301, L40 to gat. 1.4401, L50 to stal w gat. 1.4404 lub 1.4571. Jeżeli w oznaczeniu pojawi się Lxx oznacza to, że producent użył innego materiału nie wymienionego w normie, przyjmując warunki pracy i odporności według specyfikacji hutniczej. Po kodzie materiału występują trzy cyfry oznaczające grubość elementu w wielokrotności 0,01 mm. W przykładzie L50050 oznacza, że wyrób został wykonany ze stali w gatunku 1.4404 i ma grubość 0,50 mm.
Odporność na pożar sadzy (G). Litera „G” oznacza, że komin jest odporny na pożar sadzy. Gdy w oznaczeniu występuje litera „O” – komin nie jest odporny na pożar sadzy.
Minimalna odległość od elementów palnych (100). Producent określa, że w podanej w oznaczeniu odległości wyrażonej w milimetrach, temperatura nie przekroczy temperatury zapłonu materiałów palnych zastosowanych przy konstrukcji budynku. Norma PN-EN 1856-1 określa temperaturę bezpieczną dla palnych elementów konstrukcyjnych na 85°C. W podanym przykładzie liczba „100” oznacza, że przy temperaturze spalin wynoszącej 450°C w odległości 100 mm, temperatura wokół komina nie może przekroczyć 85°C. Oczywiście bezpieczne odległości, rzędu 100 czy 200 mm (przy temperaturze spalin 450°C), od elementów palnych są możliwe do osiągnięcia jedynie przez kominy izolowane. Dla jednościennych, nieizolowanych wkładów kominowych przyjmuje się, że odległości od elementów palnych nie powinny być mniejsze niż 450 mm.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)