Płytki i gonty przybija się dwoma gwoździami do łat konstrukcji drewnianej dachu. Trzeba je tak układać tak, by ich styki się nie pokrywały w następujących po sobie pasach, gdyż tylko wtedy dach nie będzie przeciekał.
Gonty z wpustem łączy się między sobą, wkładając gont cieńszą krawędzią we wpust poprzedniego. Układa się je, rozpoczynając od okapu w kierunku kalenicy. Wióry przybija się do podłoża (z desek i papy) warstwowo. Pod pierwszą warstwę przybija się kilka wiórów wzdłuż okapu, by kolejne pasy były ułożone pod niewielkim kątem do połaci dachu. Trzeba pamiętać, by styki wiórów się nie nakładały. Każda kolejna warstwa jest nieco przesunięta do góry tak, że widać poprzednie wióry. Pierwszy pas układa się pod kątem (około 30°) do okapu. Następny pas układa się również pod kątem, ale w drugą stronę. W koszach i wokół kominów zwykle pod pokryciem kładzie się dodatkową warstwę papy, by uchronić te miejsca przed przeciekaniem. Trzeba też pamiętać,
by jak najmniej chodzić po dachu po ułożeniu pokrycia z elementów drewnianych. Uchroni to przed ewentualnym uszkodzeniem i zapewni trwałość pokrycia.
Łupek naturalny
Płytki z łupka przybija się gwoździami (cynkowanymi ogniowo lub miedzianymi) do podłoża z desek i papy, czasem dodatkowo jeszcze na łatach i kontrłatach. Ważne jest, by deski były wykonane z suchego drewna, bo w mokrym gwoździe szybko się obluzują, co może doprowadzić do wypadania płytek.
Jeśli płytki układa się według zasad krycia prostokątnie podwójnego (płytki znacznie zachodzą na siebie), oprócz gwoździ stosuje się także klamry ze stali nierdzewnej nakładane na łaty. Płytki przycina się zwykle diamentową piłą tarczową.
Strzechy
Strzechę układa się od okapu dachu. Poprzez trzcinę - co 15-20 cm - do łaty mocuje się śrubę z wąsami z drutu. Przywiązuje się nim trzcinę do pręta umieszczonego wzdłuż łaty na wysokości od 1/3 do 1/2 grubości pokrycia. Wiązki pierwszej warstwy rozcina się i ubija specjalną pacą, nadając pokryciu gładką lub schodkową powierzchnię. Potem wąsy z drutu dociąga się do pręta. Kolejne wiązki przywiązuje się do poprzedniej warstwy i ubija. Kalenicę wykańcza się trzcinę, mchem, wrzosem, darnią lub ceramiką i wzmacnia drobnymi żerdziami lub specjalną siatką z tworzywa sztucznego.
Wykładziny z tworzyw sztucznych
Wykładzinę dachową można układać na betonie lub konstrukcji drewnianej. Pasy wykładziny przykleja się klejem syntetycznym bądź lepikiem bitumicznym do podłoża, pozostawiając kilkucentymetrowe zakłady. Po ułożeniu pokrycia zakłady zgrzewa się ręczną nagrzewnicą. Możliwe jest również mocowanie mechaniczne: po rozplanowaniu pasów na powierzchni dachu mocuje się je specjalnymi kotwami tarczowymi. Pasy układa się z większymi niż poprzednio zakładami, które po ułożeniu pokrycia się zgrzewa. Wykładzinę można też układać bezpośrednio na starym pokryciu z papy, po jego dokładnym wyrównaniu. Wykładzinę przycina się nożem dekarskim lub nożycami.
Płyty kompozytowe, akrylowe, poliestrowe i z PVC
Płyty takie można montować na konstrukcji stalowej, drewnianej, aluminiowej, a także w specjalnych profilach aluminiowych lub z PVC. Przykręca się je wkrętami lub śrubami hakowymi
- z hakiem zaczepianym o elementy rusztu bądź śrubami z kapturkiem. Producenci oferują: gąsiory, złącza i taśmy wykończeniowe. Między płytami można zamontować dopasowaną kształtem i wymiarami płytę z przezroczystego poliestru, która doświetli powierzchnię pod pokryciem. Płyty układa się zwykle z 15-centymetrowym zakładem. Płyty przycina się piłą elektryczną, szlifierką kątową lub piłką do metalu.
Płyty poliwęglanowe
Płyty poliwęglanowe można montować na konstrukcji stalowej, drewnianej, aluminiowej lub w specjalnych profilach aluminiowych lub z PVC. Nie powinno się układać płyt bezpośrednio na materiałach bitumicznych lub elementach pomalowanych na czarno, ponieważ nagrzane mogą spowodować odbarwianie się płyt. Płyty komorowe układa się zawsze kanałami w kierunku spadku dachu lub kierunku łuku, jeśli dach ma kształt półkolisty lub owalny. W płycie wywierca się otwory
i przykręca się ją do podłoża śrubami z kapturkami poliestrowymi. Płyt poliwęglanowych nie wolno przybijać gwoździami, ponieważ mogą popękać. Nie wolno mocować i zaciskać płyt zbyt silnie, bo wtedy nie będą mogły się swobodnie odkształcać, co może doprowadzić do ich zniszczenia. Płyty przycina się piłą tarczową. Brzegi przyciętych płyt komorowych okleja się taśmą (pełną lub paroprzepuszczalną), używając do tego specjalnej oklejarki. Taśma chroni płyty przed zabrudzeniem lub zawilgoceniem. Czasem płyty mają naklejoną na powierzchni folię z powłoką chroniącą przed UV. Przed montażem folię zrywa się, a płyty układa się odsłoniętą w ten sposób powierzchnią ku górze. Podczas montażu nie wolno chodzić po płytach, ponieważ mogą popękać.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (1)
wypróbować trzeba