Hydroizolacja dachów płaskich

Metody elektryczne

badanie wilgotności metodą pojemnościowąMetoda pojemnościowa
Badanie wilgotności metodą pojemnościową polega na pomiarze pojemności elektrycznej materiałów za pomocą sond kondensatorowych, wytwarzających zmienne pole elektryczne o małym natężeniu. W metodzie tej wykorzystuje się znaczne różnice pojemności materiału suchego (dla materiału suchego wynosi 1) oraz wody (wynosi około 80). Stąd nawet niewielkie zawilgocenie materiału spowoduje znaczny wzrost pojemności czujnika kondensatorowego. Sposób wykonywania pomiarów jest podobny jak w metodzie neutronowej. Przed pomiarami należy wyznaczyć siatkę kwadratów. Pomiary wykonuje się w wierzchołkach czworokątów oraz ewentualnej zagęszczonej siatki w obszarach zawilgoconych.

  • Zalety - metoda ta jest prosta do wykonania, zarówno w dzień, jak i w nocy - w różnych warunkach pogodowych. Jest tania i umożliwia określenie stopnia zawilgocenia izolacji.
  • Wady - metoda ta ma podobne wady jak metoda neutronowa. Ponadto, stwierdza się małą powtarzalność wyników i brak możliwości jej zastosowania przy pokryciach dachowych z EPDM.

Metoda konduktometryczna
Jest to jedna z najprostszych metod pomiaru wilgotności materiałów. W metodzie tej wykorzystuje się zmiany przewodności elektrycznej materiałów w wyniku zmian ich wilgotności. Metoda ta pozwala na pomiar wilgotności w dowolnym punkcie. Wymaga jednak przebicia przez szpilki pomiarowe pokrycia dachowego i z tego względu jest rzadko stosowana.

badanie potencjału polaMetoda potencjału pola  (metoda Leopoma)
W skład systemu wchodzi przenośny miernik do określania kierunku przepływu prądu. Instalacje przewodów tego systemu montuje się na etapie wykonywania pokrycia dachowego. Metoda ta jest szczególnie przydatna w przypadku tzw. dachów zielonych, odwróconych, balastowych, gdyż umożliwia wykonywanie dokładnego miejsca przecieku pokrycia dachowego.
Przed  wykonywaniem  pomiarów  pokrycie dachowe musi być polane wodą, co zapewni przewodzenie impulsów elektrycznych. Po powierzchni dachu porusza się technik z dwoma prętami pomiarowymi połączonymi z przenośnym miernikiem wskazującym kierunek przepływu impulsów elektrycznych. Miejsce przecieku występuje tam, gdzie miernik wskazuje przepływ ładunków ze wszystkich kierunków do jednego punktu. Po zlokalizowaniu miejsca przecieku, należy je naprawić i wykonać pomiary sprawdzające. System ten może służyć do diagnostyki i utrzymania dachów płaskich z prawie wszystkimi pokryciami, z wyjątkiem EPDM.

Metoda dymowa
Może być ona także używana jako samodzielna do wykrywania nieszczelności pokryć dachowych, zarówno nowo wykonanych, jak i starych dachów płaskich.
Pod powierzchnię pokrycia dachowego wtłacza się gaz składający się w 95 % z azotu i 5 % z wodoru. Jest to gaz o małej gęstości, który w miejscach ewentualnego przecieku pokrycia dachowego przechodzi w górę (utlenia się) wskazując optycznie te miejsca. Dodatkowo miejsca przecieku można określić szczegółowo detektorem gazu. Należy dodać, że używany dym nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi, ponieważ składa się on z mgiełki wodnej. Zaletą tej metody jest łatwość i szybkość wykrycia miejsc nieszczelności wszystkich rodzajów pokryć dachowych na dachach płaskich. Wada to brak możliwości określenia stopnia i zakresu zawilgocenia izolacji.

Na rynku polskim istnieje wiele firm, które oferują urządzenia i metody, które mogą być stosowane do badania szczelności pokryć dachowych. Stosunkowo najprostsza oraz najszybsza jest metoda dymowa, natomiast najnowocześniejszy system pomiaru nieszczelności pokryć dachowych zapewnia metoda potencjału pola (metoda Leopoma). Wymaga ona jednak zamontowania przewodników instalacji badawczej już na etapie wykonywania pokrycia.

Oceń artykuł
4,50 / 4 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: dr inż. Józef Adamowski

Opracowanie: Tomasz Dąbrowski

Źródło: Swisspor

Polecamy Ci również

Zobacz także