Zasady montażuJak wspomniano wcześniej, zwody są najwyżej położonymi elementami instalacji odgromowej. Dlatego też ich staranne ułożenie ma bardzo duże znaczenie. Zwody montuje się na: kalenicy, krawędziach dachu i wokół kominów. Ponadto przyłącza się do nich wszystkie metalowe urządzenia, które są dobrymi przewodnikami prądu: anteny, drabinki, rynny, wywietrzniki.
Zwody podłączone są z przewodami odprowadzającymi, które instalowane są na ścianach zewnętrznych w odległościach 15 – 20 m (z dala od okien i drzwi). Unika się wszelkich ostrych załamań, gdyż wszystkie przewody powinny biec jak najkrótszą drogą do uziemienia.
Są dwie metody montażu: standardowa oraz naciągowa. Zwykle poleca się metodę naciągową, gdyż nie wymaga użycia dużej ilości uchwytów. Na dachu, w ścianach oraz w podłożu umieszcza się sztywne kotwy z uchwytami naciągowymi i śrubami rzymskimi. Pomiędzy nimi instalowane są kable. Odstępy między kotwami są duże i wynoszą nawet kilkadziesiąt metrów. Jeśli dach jest płaski, zwykle stosuje się wsporniki dystansowe, które zapewniają zachowanie odpowiedniej odległości między przewodami a dachem. Alternatywnym rozwiązaniem jest montaż standardowy, który stosowany jest w przypadku dachów o niewielkich wymiarach, bądź o skomplikowanym kształcie.
W takim przypadku zwody przewody odprowadzające montuje się za pomocą tradycyjnych uchwytów dystansowych, których liczba znacznie przekracza tę, która wymagana jest przy metodzie naciągowej. W ścianach oraz na dachach płaskich stosuje się głównie uchwyty wbijane oraz na kołki rozporowe. Dopuszcza się również stosowania uchwytów przyklejanych na lepik lub klej silikonowy (w przypadku dachów płaskich krytych papą, bądź blachą powlekaną). Jeśli dach jest spadzisty, zwykle konieczne jest stosowanie uchwytów gąsiorkowych, które mocowane są do połaci za pośrednictwem zaczepów lub przybijane do łat. Występują również uchwyty przyklejane do dachówek ceramicznych za pomocą klejów wodoodpornych i mrozoodpornych.Wewnętrzna instalacja przeciwprzepięciowa
Instalacja odgromowa, montowana na zewnątrz budynków, nie jest wystarczającym zabezpieczeniem przed szkodami wywołanymi uderzeniem pioruna. Wszystkie urządzenia elektryczne i elektroniczne są niezwykle czułe na przepięcia powstające w instalacji elektrycznej, do której są podłączone. Należy temu zapobiec poprzez zamontowanie odpowiedniego zabezpieczenia. Instalacja przeciwprzepięciowa powinna składać się z połączeń wyrównawczych oraz ochrony strefowej. Część wyrównawcza składa się z szyny, do której należy podłączyć wszystkie metalowe urządzenia, takie jak: rury, wanny, brodziki od prysznica czy nawet uziom instalacji odgromowej. Zadaniem szyny jest wyrównanie potencjałów elektrycznych, a tym samym zabezpieczenie przed powstawaniem napięć. Natomiast ochrona strefowa polega na podziale domu na kilka części charakteryzujących się różnym stopniem zagrożenia, a tym samym wymagających zróżnicowanej ochrony. W tym celu instaluje się tzw. ograniczniki przeciwprzepięciowe, które przejmują przepięcia i przekazują je do uziomów. Występują trzy klasy ograniczników: B, C i D.Urządzenia klasy B (pierwszego stopnia) wstępnie tłumią falę przepięciową i montuje się je przy głównej rozdzielnicy, ograniczniki klasy C (drugiego stopnia) obniżają wartości przepięcia do wielkości, która nie zagraża ogranicznikom typu D. Natomiast te ostatnie montuje się w bezpośrednim sąsiedztwie chronionych urządzeń (w przewodzie zasilającym, puszce podtynkowej, rozgałęzieniu lub wtyczce). Ich zadaniem jest stłumienie przepięcia do wartości, która zapewnia prawidłową pracę chronionych urządzeń elektrycznych i elektronicznych.
