Izolacje - poradnik

Prawidłowa wentylacja dachu

Dachówka wentylacyjna - przekrój
Część pary wodnej powstającej na poddaszu wnika w ocieplenie, które minimalnie nawet wilgotne traci właściwości izolacyjne. Takiemu właśnie zjawisku ma zapobiegać wentylacja połaci dachowej. Para wodna przechodzi wówczas przez wełnę mineralną i jest wywiewana szczeliną znajdująca się pod pokryciem. Wloty powietrza znajdują się w szczycie dachu pod dachówkami kalenicowymi oraz w obrębie okapu. Szczeliny wentylacyjne mogą być dwie lub jedna, a zależy to od rodzaju użytej folii dachowej (membrany). Główne zadania folii (membran) to ochrona więźby przed deszczem na czas ułożenia właściwego pokrycia (max. 3-4 miesiące) oraz ochrona ocieplenia przed wodą na wypadek uszkodzenia właściwego pokrycia. Rodzaj użytej folii ma wpływ na wpływ na grubość ocieplenia między krokwiami - Jedne folie można układać na warstwie wełny i do wentylacji wystarczy im jedna szczelina pod pokryciem stworzona przez łaty i kontrłaty. Inne folie nie mogą dotykać ocieplenia i między nimi a wełną trzeba wykonać pierwsza szczelinę wentylacyjną (ok. 3 cm), co odbywa się kosztem grubości ocieplenia między krokwiami. Druga szczelina znajduje się nad folią. Pierwszy rodzaj membran dachowych charakteryzuje się wysoką paroprzepuszczalnością, drugi niską. Gdy folia ma niską paroprzepuszczalność, para nie jest w stanie zbyt szybko przeniknąć przez jej powierzchnię i może zacząć wykraplać się na dolnej warstwie folii i skapywać w ocieplenie. Zapobiegać temu ma pierwsza szczelina wentylacyjna, która oddziela obydwa materiały – izolację termiczną i folię. Gdy folia ma wysoką przepuszczalność pary wodnej takie niebezpieczeństwo nie występuje, niepotrzebna jest szczelina między folią a wełną, obydwa materiały mogą się dotykać, do wykorzystania na ocieplenie jest cała wysokość krokwi, prace montażowe przebiegają znacznie szybciej i znacznie trudniej popełnić błąd podczas układania ocieplenie i membrany.

Jak obrobić ogniomurek?

zdjęcie 1Obecnie, najczęściej stosowanym materiałem do krycia dachów płaskich są papy termozgrzewalne. Za pomocą tego samego materiału dokonuje się obróbki ogniomurka, wykończając go ostatecznie blachą. Przed przystąpieniem do zgrzewania papy konieczne jest oczyszczenie i odtłuszczenie betonowej powierzchni, na której ma być ona układana. Powierzchnia ta powinna także posiadać odpowiednią wilgotność i być wcześniej zaimpregnowana środkiem gruntującym. Zabieg ten poprawia znacznie przyczepność materiału do podłoża i ułatwia późniejsze zgrzewanie papy. Pasów papy nie należy wywijać na pionowe ścianki ogniomuru. Połączeń dokonuje się układając oddzielne płaty na płaszczyznach pionowych i połaci dachu – łącząc je z sobą w etapie końcowym. Trzeba również pamiętać o ułożeniu warstwy ocieplenia na ściankach attykowych. Pomimo, że nie oddzielają one żadnego z pomieszczeń domu od otoczenia – to w miejscu łączenia attyki ze ścianą zewnętrzną może powstać mostek termiczny.

Skuteczność izolacji nakrokwiowej

płyty izolacyjneIzolacja nakrokwiowa, tj. wykonana z płyt izolacyjnych układanych na zewnątrz konstrukcji dachowej jest w pełni skuteczna i można stosować ja bez najmniejszych obaw. Metoda jest wprawdzie nieco kosztowniejsza niż znane od lat i popularne ocieplenie międzykrokwiowe, ale pieniądze zwracają się po pewnym czasie. Stosując izolację nakrokwiową – całkowicie unika się powstawania mostków termicznych, które mimowolnie tworzą się na powierzchni krokwi podczas wykonywania izolacji międzykrokwiowej. Dach jest w pełni termoizolacyjny, co powoduje, że można poczynić spore oszczędności na kosztach ogrzewania poddasza w zimie i jego klimatyzowaniu w ciągu lata. Atutem dodatkowym, który przemawia na korzyść izolacji nakrokwiowej jest fakt, iż drewniane krokwie pozostaną na wierzchu sufitów pomieszczeń mieszkalnych. Jak wiadomo ten akcent wykończeniowy jest coraz bardziej pożądanym elementem wystroju wnętrz poddaszy.

Zobacz także