haftki - wygląd i wymiary
Systemy listwowe stosuje się do wykonywania dachów i częściowo fasad. Cechą charakterystyczną jest przyłączanie odgiętych płatów do specjalnej listwy drewnianej. Najczęściej stosowanymi systemami listowymi są:
- system niemiecki, w którym minimalny przekrój listwy wynosi 40x40mm. Uchwyt pasmowy o szerokości co najmniej 100 mm mocuje się na górnej stronie listwy za pomocą czterech gwoździ. Boczne odgięcia powinny być wykonane pod kątem 90° i wystawać 15 do 20 mm poza listwę.
- system belgijski, w którym uchwyt pasmowy o szerokości 40 - 50 mm przytrzymywany jest za pomocą listwy. Boczne odgięcia płatów nie posiadają dodatkowych zagięć, dlatego system belgijski ograniczony jest do dachów o nachyleniu do 80°. Przy nachyleniach większych woda może być wciskana pod pokrywę listwy.
systemy listwowe przy połączeniu blach
Lutowanie
Lutowanie jest polecanym sposobem łączenia blach. Ze względu na stabilność tytancynku poprawnie wykonane połączenia lutowane osiągają prawie tak wysoką wytrzymałość jak sam materiał.Należy używać lutowia miękkiego cynowo-ołowiowego (zawartość cyny powinna wynosić minimum 30%, przy bardzo niskiej zawartości antymonu). Jako topniki należy stosować materiały, które zapewnią oczyszczenie powierzchni metalowej, optymalną zwilżalność i trwałość (chlorek cynku; chlorek cynku z chlorkiem amonu; kalafonia). Do lutowania stosuje się palnik propanowo-powietrzny o możliwie dużej powierzchni styku kolby.
Wentylacja
Poprawną wentylację dachu cynkowo-tytanowego zapewniają dwa czynniki: odpowiednia wysokość szczeliny wentylacyjnej oraz wystarczająca powierzchnia otworów doprowadzających i odprowadzających powietrze wentylujące. Otwory doprowadzające powinny być umieszczone jak najniżej (w pobliżu okapu), a odprowadzające jak najwyżej (w okolicy kalenicy). Minimalny wymiar otworów doprowadzających wynosi 1/500 powierzchni dachu, a odprowadzających 1/400 powierzchni dachu. Ostatecznie, powierzchnia, ilość i rozmieszczenie otworów zależy od astępujących czynników:- rodzaj i przeznaczenie budynku;
- ilość powstającej pary wodnej i częstotliwość jej tworzenia;
- kształt i nachylenie połaci dachowej;
- wymiar dachu (długość wentylowanego odcinka);
- wysokość przestrzeni powietrznej (dla dachów o nachyleniu połaci od 3° do 20° wynosi co najmniej 10 cm, a dla dachów o nachyleniu połaci powyżej 20° - co najmniej 5 cm);
- położenie budynku wobec przeważającego kierunku wiatru.
